Hoger onderwijs

Na het secundair onderwijs gaat in België het Hoger onderwijs van start. Tot het hoger onderwijs worden zowel de opleidingen hoge scholen als universiteiten gerekend. Een hoge school is een instelling waar niet universitair onderwijs wordt gegeven. Op een universiteit wordt niet alleen hoger onderwijs gegeven maar ook academische opleidingen aangeboden en wetenschappelijk onderzoek verricht.

In het jaar 1999 werd de Bolognaverklaring geratificeerd en besloten de aanwezige 29 Europese ministers van onderwijs dat het hoger onderwijs binnen Europa meer op elkaar moest worden afgestemd. Bovendien moest kennis worden verspreidt zodat zoveel mogelijk mensen er toegang toe konden hebben. Door gelijksoortige diploma’s vergrootte bovendien de mobiliteit binnen Europa. Vanaf dat moment kent het hoger onderwijs een tweedeling iqua structuur:

• Een verplichte bacheloropleiding van drie of vier jaar.
• Een masteropleiding die één, twee of (uitzonderlijk) meer jaren duurt.

De masteropleiding is niet verplicht om te laten aansluiten op de bacheloropleiding De gebruikte begrippen bachelor en master zijn uit het Amerikaanse onderwijssysteem afkomstig. Semantisch verwijzen deze termen naar de in de Middeleeuwen gebruikte academische opleidingsgraden van baccalaureus en magister.

De huidige bacheloropleiding komt voor een groot deel overeen met de voormalige graduaat en kandidaat. Termen afkomstig van respectievelijk de hoge scholen en universiteiten in Vlaanderen. De vroegere Vlaamse licentiaten , artsen- en ingenieurstitels werden vervangen door de masteropleidingen.
De studiebelasting in de structuur van bachelor-master drukt men de studiebelasting uit in studiepunten. Dit gebeurt volgens het European Credit Transfer System (ECTS. De waarde van één studiejaar staat gelijk aan 60 studieponten.