gebarentaal

Gebarentaal wordt ook wel een vismeelmanuele vorm van taal genoemd. Concepten en begrippen worden door middel van gebaren met de handen in een driedimensionale ruimte weergegeven. Het is een taal die spontaan en natuurlijk gegenereerd is. Gebarentaal heeft een eigen grammatica en een eigen woordenboek. Doordat er behoefte ontstond bij een grote groep mensen aan een dergelijke vorm van taal heeft deze zich kunnen ontwikkelen tot wat men vandaag de dag onder gebarentaal verstaat.

In de meeste gevallen wordt gebarentaal gebruikt door mensen die een auditieve beperking hebben. Met behulp van gebarentaal kunnen zijn zich uiten ten opzichte van andere mensen met een auditieve beperking of met iedereen die de gebarentaal beheerst.

Door de Internationale Index van Talen worden 121 gebarentalen onderscheiden die aan dovengemeenschappen kunnen worden verbonden en eveneens 3 gebarentalen van horende gemeenschappen. In veel landen, en zelfs regio’s, worden gebarentalen gebruikt die niets te maken hebben met de gesproken taal van de horende mensen in dat land of gebied. In Vlaanderen wordt doorgaans de Vlaamse Gebarentaal (VGT) gebruikt door auditief beperkten. Het komt overigens ook voor dat er een soort dialecten binnen de gebarentaal ontstaan waardoor een betekenis van een gebaar van streek tot streek kan verschillen.
Het feit dat gebarentaal geen kunsttaal is maar een taal die natuurlijk ontstaan is zorgt ervoor dat er zoveel verschillende gebarentalen bestaan verspreidt over de hele wereld. Er zijn echter wel diverse pogingen gedaan om een soort universele gebarentaal te ontwikkelen die men bij internationale contacten zou kunnen gaan gebruiken.