bipolaire stoornis

Het kenmerkende aan een bipolaire stoornis zijn de stemmingswisselingen. Dit kan variëren van manisch (ziekelijke opgewektheid) tot hypomaan (een lichte vorm van manie) maar evengoed tot depressie. Omdat de manische periode de tegenpool vormt van de depressieve periode spreekt men van een bipolaire stoornis.

De wisselingen van stemming kunnen zo nu en dan optreden waarbij tussendoor periodes van een normale stemming voorkomen danwel snel na elkaar zich manifesteren. In sommige gevallen komen ook periode voor waarin beide varianten voorkomen.

Een bipolaire stoornis zal zich, in het grootste deel van de gevallen, manifesteren tussen het vijftiende en het vijfentwintigste levensjaar. In het verleden werd deze stoornis ook wel een manisch-depressieve stoornis MDS) genoemd. Tegenwoordig spreekt men echter liever van een bipolaire stoornis omdat men dan de nadruk kan leggen op de tweepoligheid van de ziekte: het ene moment zeer uitgelaten terwijl het andere moment depressief.
Men kan drie vormen van een bipolaire stoornis onderscheiden:

- Bipolaire stoornis I: het optreden van tenminste één manische of gemengde episode hoewel er eveneens hypomane of depressieve perioden voorkomen. Deze vorm staat het dichtst bij wat voorheen manisch-depressief werd genoemd. – Bipolaire stoornis II: tenminste één hypomane episode en tenminste één depressieve episode. Er treden geen manische of gemengde episodes op. – Cyclothyme stoornis: het optreden van een aantal hypomane episodes die onderbroken worden door episodes van lichte depressie en uitputting.

Mensen die niet kunnen worden ingedeeld in één van bovenstaande groepen komen in een restgroep terecht die bipolaire stoornis niet anderszins omschreven wordt genoemd.