dyscalculie

Met dyscalculie wordt een stoornis bij het rekenen bedoeld. Het woord dyscalculie is samengesteld uit het Griekse woord dys, dat slecht of beperkt betekent, en het Latijnse woord calculie, dat met rekenen kan worden vertaald. Dyscalculie is een rekenstoornis die erg complex van aard is. De problemen die zich bij dyscalculie voordoen uiten zich met name bij het aanleren van de rekenkundige basisvaardigheden. Men heeft echter wel inzicht in het rekenen op zich.

In veel gevallen gaat dyscalculie samen met het moeilijk aanleren van getal- en volumebetekenissen en wiskundige procedures maar ook een ruimtelijke oriëntatie die minder is dan normaal. De symptomen die men het meeste ziet bij mensen die lijden aan dyscalculie zijn:

• Het overslaan van getallen wanneer men aan het tellen is.
• De neiging om de vingers te gebruiken zelfs wanneer men een complexe berekening moet uitvoeren.
• Binnen een lange opeenvolgende som moeilijk onderscheid kunnen maken tussen aftrekken en optellen.
• Moeite met het omzetten van gesproken naar geschreven getallen. Dit geldt ook voor getallen die men in gedachten heeft.
• Bij een berekening heeft men problemen met het geheugen.
• Men heeft veel tijd nodig om een berekening uit te voeren.
• Men heeft een extreme afkeer voor berekeningen ontwikkeld.

In tegenstelling tot lezen en spelling onderscheidt rekenen zich in de mate waarin een beroep wordt gedaan op de vaardigheden om problemen op te lossen. Hoewel er vaak een logische structuur is om het probleem op te lossen zijn er vaak meerdere mogelijkheden juist.