leerstoornis

Op het moment dat leerproblemen in eerste instantie inherent zijn aan de persoon zelf dan is er sprake van een leerstoornis. Het is dus belangrijk dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen een leerprobleem en een leerstoornis. Bij een leerprobleem immers ligt de oorzaak vaak wel bij de persoon zelf of invloeden uit diens directe omgeving.

Leerproblemen kunnen bijvoorbeeld optreden als een kind te weinig wordt gestimuleerd vanuit diens omgeving om te leren. Het is echter ook mogelijk dat ze voortkomen uit een ondergemiddelde intelligentie van een kind. Men spreekt ook wel van secundaire leerproblemen omdat het kind leerproblemen heeft op allerlei vlakken.

Daarentegen behoren leerstoornissen tot de primaire leerproblemen. Vermoedt wordt dat deze problemen erfelijk zijn en dat kinderen met leerstoornissen bepaalde neurologische afwijkingen hebben. Gewoonlijk hebben kinderen met leerstoornissen een gewone intelligentie. Leerstoornissen kenmerken zich dan ook in belangrijke mate door het feit dat ze persisterend en specifiek zijn.
Persisterend wil zeggen dat de stoornis nooit zal overgaan. Indien iemand de juist hulp krijgt kan deze goed functioneren binnen het onderwijssysteem hoewel er altijd problemen zullen blijven op een specifiek gebied waardoor de didactiek, het leerproces en de leerdoelen aan het individu worden aangepast.
Specifiek wil in dit geval zeggen dat een leerstoornis specifiek voor taal en rekenen is.

Leerstoornissen kunnen een grote impact op een kind hebben waardoor er secundaire gedragsproblemen kunnen ontstaan zoals een depressie of agressie maar ook faalangst. Bij overmatig verplicht oefenen van de dingen die mis gaan kan een kind schoolmoeheid gaan ontwikkelen.