Daltononderwijs

Daltononderwijs is een vorm van onderwijs die ontwikkeld is door Helen Parkhurst (1887-1973). Toen zij op een eenmansschool werkte in de plaats Dalton (gelegen in de Amerikaanse staat Massachusetts) werd ze geconfronteerd met kinderen en jongeren die qua ontwikkeling erg van elkaar verschilden. Al deze kinderen bezochten echter wel dezelfde school.

Met financiële steun van een welgestelde familie richtte ze daarom een eigen school op. Ze schafte allereerst het grootste deel van het klassikaal onderwijs af. Verder richtte ze speciale vaklokalen in voor de diverse schoolvakken. Deze lokalen waren zo ingericht dat er voor leerlingen van de verschillende niveaus of met verschillende opdrachten aparte hoeken waren.

De ochtenden op deze school konden de leerlingen gebruiken om te werken aan een vak dat zij zelf hadden uitgekozen terwijl ’s middags conferences (hoorcolleges) werden gegeven. Deze conferences werden wel klassikaal verzorgd maar de leerlingen mochten zelf kiezen welke conference ze wilden bijwonen.

Het Daltononderwijs staat daarom bij veel mensen bekend om de samenwerking tussen en de vrijheid van de leerlingen. Leerlingen kiezen immers zelf wanneer ze aan een bepaalde taak werken en in welk tempo dat ze dit doen. Doordat ze vaak samen aan een opdracht werken kunnen ze elkaar niet alleen helpen maar ook beïnvloeden en stimuleren.

Het hedendaagse Daltononderwijs gaat uit van de volgende aspecten:
• Keuzevrijheid: leerlingen kiezen vrij uit een beperkt aantal mogelijkheden.
• Samenwerking: veel opdrachten worden samen uitgevoerd.
• Zelfstandigheid: om zelf te bepalen wanneer men een bepaalde taak uitvoert moet een leerling zelfstandig kunnen plannen/uitvoeren.